نریمانی با اشاره به سابقه کاشت حلزون شنوایی در ایران گفت این فرایند از اوایل دهه ۱۳۷۰ در کشور آغاز شده و هیأت امنای صرفه‌جویی ارزی از همان سال‌ها تأمین و حمایت از پروتزهای مورد نیاز بیماران را در دستور کار داشته است. بر اساس اطلاعات منتشرشده از سوی این هیأت، تا پایان سال ۱۴۰۱ حدود ۱۷ هزار عمل کاشت حلزون در کشور انجام شده بود.
به گفته نریمانی، یکی از چالش‌های اصلی این حوزه، تأمین اعتبار برای خرید پروتزهای حلزون شنوایی است. او پیش‌تر نیز درباره محدودیت تخصیص بودجه هشدار داده بود و توضیح داده بود که تأخیر در تأمین منابع می‌تواند روند خرید و تحویل پروتزها به مراکز کاشت حلزون را با مشکل مواجه کند.
در طرح تحول کاشت حلزون، علاوه بر تأمین رایگان پروتز، هزینه‌هایی از جمله جراحی، بستری بیمارستان و جلسات گفتاردرمانی نیز برای بیماران در مراکز دولتی تحت پوشش قرار گرفته است. طبق توضیحات منتشرشده از سوی هیأت امنا، هدف این طرح کاهش بار مالی خانواده‌ها و جلوگیری از ایجاد وقفه در روند درمان کودکان واجد شرایط کاشت حلزون است.
نریمانی همچنین بر اهمیت دسترسی به‌موقع کودکان واجد شرایط به کاشت حلزون تأکید کرده است؛ چرا که زمان تشخیص ناشنوایی و آغاز مداخلات درمانی و توانبخشی می‌تواند در روند رشد مهارت‌های شنوایی و گفتاری کودک اهمیت داشته باشد.
کاشت حلزون شنوایی شامل یک بخش کاشتنی در داخل گوش و یک پردازشگر خارجی است. بنابراین موضوع تأمین تجهیزات فقط به انجام جراحی محدود نمی‌شود و در ادامه نیز نگهداری و در برخی موارد تعویض پردازشگر خارجی اهمیت پیدا می‌کند. نریمانی پیش‌تر از وجود بیمارانی با سابقه طولانی کاشت حلزون و نیاز برخی از آنها به تعویض پردازشگر خبر داده بود.
تأمین پایدار پروتز و تجهیزات کاشت حلزون، در کنار تشخیص زودهنگام، جراحی تخصصی و توانبخشی شنوایی، از عوامل مهم در استمرار خدمات به افراد دارای کم‌شنوایی شدید و عمیق به شمار می‌رود.
انتهای پیام /
